Recensie
Recensie 'Henry V recycled' door Facet dat op 23 september in de Garage wordt gespeeld.
______________________________________
‘Smet’: een voorstelling die je gezien moet hebben (1)
Toneelgroep Toetssteen uit Amsterdam maakt met de hedendaagse voorstelling ‘Smet’ het onmogelijke waar. Lachen om een onderwerp waar je normaal heel anders op zou reageren. Want het thema “een pedofiel komt wonen in een Vinexwijk” roept normaal andere reacties op.
Het knappe van de voorstelling is, dat naast lachen, het je ook echt raakt waar het gaat om alle andere vormen van emoties als boosheid, onbegrip en verwarring.
Kortom Toetssteen heeft met de voorstelling Smet, script Roos Schlikker en regie Rosa Peters, een topprestatie afgeleverd.
Te zien in Theater de Garage op 3 maart 2012.
Thom van Son
______________________________________
Toneelstuk Toetssteen houdt kijkers spiegel voor (2)
Uitgaan & Vrije Tijd | 19 januari 2012 | bron: Witte Weekblad | auteur: Lisa van der Wal
ROELOFARENDSVEEN - Toneelliefhebbers konden hun hart ophalen, zaterdag 14 januari speelde de professionele toneelgroep Toetssteen haar nieuwste voorstelling Smet in Alkeburcht.
Zoals verwacht zat de zaal helemaal vol met bezoekers die uitkeken naar een kort maar krachtig toneelstuk. Voorzichtig maakte het publiek kennis met de personages van het stuk; een typisch 'Vinexwijk-gezinnetje'. Twee kinderen die iedere zaterdag tennis spelen, vader Joris die het gras maait en moeder Lidia die de boel bij elkaar probeert te houden.
De buren van het gezinnetje komen te pas en te onpas even kletsen bij de laag geknipte heg die de huizen van elkaar scheidt. Het leven van alle inwoners loopt in een heerlijke routine: Barbecueën in zomer en Sinterklaas in de winter. En dit is precies waarom vader Joris zo onrustig wordt; het liefste zou hij weer net als vroeger, gaan reizen.
Toch heeft het gezin de nodige dramatiek te verwerken als de moeder van Lidia, die bij het gezin inwoonde, overlijdt. Het gezin komt in de nodige geldzorgen en besluit de lege kamer in het huis te verhuren aan ene Rob. Met de komst van Rob wordt het kalme leventje in de Vinexwijk behoorlijk in de war geschopt. Rob, een charmante fotograaf die de hele wereld heeft gezien, blijkt een nogal groot geheim te verbergen; buurvrouw Evelien beweert dat hij veroordeeld is voor pedofilie.
Het publiek ziet hoe de buurt verscheurd wordt door de situatie rondom Rob; is het waar dat die aardige man een pedofiel is? Ondertussen worstelen de buurtbewoners nog met hun eigen problemen, die regelmatig voor hilarische uitbarstingen zorgen.
Spiegel
De Amsterdamse toneelclub staat bekend toneelstukken te spelen over onderwerpen die de maatschappij op dat moment bezighouden. De bezoekers van het toneelstuk kregen dan ook een spiegel voorgehouden in sommige scènes. Zo kampte echtpaar Lidia en Joris met uiteenlopende behoeftes wat betrof hun seksuele relatie. 'Moet het nou echt zo uitgebreid allemaal?', vroeg de in badjas gehulde Lidia. Deze opmerking zorgde voor een gierend publiek, waardoor op te maken is dat deze situatie sommigen toch wel erg bekend voorkwam. De krachtig spelende acteurs zorgden dat de aandacht van het publiek geen seconde verslapte. De zaal hield dan ook de adem in toen alle problemen van de buurt naar voren kwamen en de puzzelstukjes ineen vielen.
_____________________________
Gezien: 'Zin'.
Drie maal Plankenkoorts, een klein gezelschap met origineel, humoristisch en goed toneel!
Op 22 september ging het nieuwe toneelstuk “Zin” van het kleine, professionele toneelgezelschap Drie maal Plankenkoorts, in première in Schouwburg De Kring in Roosendaal. “Zin” is een komisch stuk.
Het publiek werd onthaald op een verrassend schouwspel.
Het verhaal draait om twee vrienden, Lars en Reinier. Reinier wil zich onderscheiden van de grote massa door een boek te schrijven. Lars wil graag met hem deze missie vervullen. Hun grote voorbeeld is de schrijver Harry Mulisch die als een god wordt vereerd. Zijn boek “De ontdekking van de hemel” staat als dé bijbel van de twee vrienden in het midden van het podium.
Op het podium bevindt zich verder een functioneel, maar sober decor met twee stoelen en twee kapstokken op de achtergrond.
Reinier en Lars zijn elke dag bezig met het wachten op inspiratie en het bedenken van een goede openingszin, waarbij het de toeschouwer al meteen opvalt dat Reinier de leidende rol speelt en Lars de volger is.
Als ze onverwachts bezoek krijgen van het meisje Emma, komt er een duidelijke verandering in hun missie. Het valt Emma namelijk op dat Lars wel erg onder de duim zit van Reinier en ze probeert hem te laten inzien dat hij Reinier niet nodig heeft om zin te kunnen geven aan zijn leven.
Op het podium is een groot vierkant vlak, gemarkeerd door witte plakband. Het geheel lijkt een beetje op een biljarttafel waarop Lars de bal is en Reinier de keu.
Ook de belichting is summier maar sfeervol. Geregeld wordt één persoon verlicht die communiceert met het publiek. Zowel de korte monologen als de dialogen leiden tot grote hilariteit in de zaal. Ook ik geniet met volle teugen van hun onnavolgbare humor die toch een duidelijk regieconcept laat zien: het onvermogen van de mens om te communiceren.
Op ingenieuze wijze heeft de schrijver van dit stuk, Corné van Sprundel, die overigens ook de regisseur is, van “De ontdekking van de hemel” gebruik gemaakt. Het personage Reinier probeert met het verhaal uit dit boek Lars ervan te overtuigen dat het meisje Emma een kwade genius is die hun missie in gevaar brengt. Emma heeft Lars aan het twijfelen gebracht en als Reinier steeds meer pogingen doet om Emma te verjagen, neemt Lars het voor haar op.
Steeds opnieuw wordt het publiek geconfronteerd met onverwachte wendingen die het toneelstuk boeiend blijven houden. Ook de verwijzingen naar de groten der aarde uit de geschiedenis en de literatuur zijn verrassend en uitermate komisch door contrastwerking.
Het spel van de spelers is natuurlijk en fascinerend. Grappig en herkenbaar zijn de manieren waarop Reinier de schrijver Mulisch imiteert met o.a. de kenmerkende pijp en de grote leunstoel.
Kortom, dit is een toneelstuk dat iedere toneelliefhebber gezien móet hebben en dat bovendien geschikt is voor de scholieren uit de bovenbouw van het voortgezet onderwijs.
Drie maal Plankenkoorts treedt nog op in Enschede, Amsterdam, Ekehaar, Zeist, Antwerpen en in het jullie vertrouwde theater De Garage in Venlo. Op laatstgenoemde locatie zullen ze te zien zijn op 3 februari 2012.
May Maas
_____________________________
Gezien: “Kus van de spinvrouw”
Op zaterdag 22 januari bevond ik me na een redelijk lange rit in Antwerpen, waar in het theatertje “Het Klokhuis” een opvoering zou plaatsvinden van “De Kus van de Spinvrouw”. Deze zou vertolkt worden door de toneelvereniging “Drie maal Plankenkoorts” in een regie van Paul Lutgerink.
In een gezellig, knus zaaltje zag ik een sober decor voor me opdoemen. Dit bestond uit slechts twee bedden die van de rest van het podium gescheiden werden door een schot dat achter elk bed geplaatst was en waarover enkele sobere kledingstukken hingen. In ieder bed lag een personage.
Deze twee personen bleken zich in een cel te bevinden. De ene was een politieke gevangene en de andere een man die wegens zedendelicten veroordeeld was. Ze leken door het toeval op elkaar aangewezen te zijn.
In het begin werd alleen duidelijk gemaakt op welke soort personen het verhaal gebaseerd was. Door enkele eenvoudige, maar doeltreffende handelingen die consequent het hele toneelstuk door volgehouden werden, ontdekte de toeschouwers de aard van de twee mannen en deze beiden bleken erg van elkaar te verschillen.
Zo was de ene een homofiel, erg netjes en gebaartjes vertonend, die een vrouw zelden bezit, terwijl de ander intelligent,redelijk slordig en hetero bleek te zijn. Die twee hadden dan ook niks met elkaar totdat de zedendelinquent films aan het oog van de politieke gevangene liet ontrollen. Langzamerhand ontstaat er een band tussen beiden. Deze band is echter zeer kwetsbaar en fragiel. Er hoeft maar iets te gebeuren of er is onenigheid tussen beide mannen. Vooral de “vrouw”voelt zich erg snel gekwetst.
Echter het begrip groeit en zij groeien naar elkaar toe op wonderbaarlijke wijze.
In het begin vond ik het stuk traag verlopen en eerlijk gezegd dacht ik toen dat het een saaie vertoning zou worden, maar ik zat er nu eenmaal en ik ben niet gewend aan het begin van een voorstelling weg te lopen. Gelukkig maar, want een twintig minuten later zat ik zo geboeid te kijken dat de omgeving voor mij buiten zicht bleef. Het spel was erg goed, al ergerde ik mij in aanvang ook aan de “vrouw” Molina die vertolkt werd door Dragan Zuijkerbuijk. Deze speler bracht net iets te veel homoseksuele maniertjes in het spel wat de geloofwaardigheid van de inhoud aantastte, maar naarmate Molina en Valentin, de laatste werd gespeeld door Bas Ambachtsheer, nader tot elkaar kwamen, verdween het onnatuurlijke spel volledig. Bas Ambachtsheer speelde vanaf het begin trouwens erg goed.
Het stuk ontroerde en boeide mij. Ik ging er helemaal in op en in de loop van het spel kwamen er steeds meer verrassende wendingen waardoor het nog interessanter werd.
De ruimte van de cel werd puur en alleen aangegeven door het licht. Concrete muren waren er niet. De mise-en-scène was zeer functioneel en droeg bij tot versterking van het begrip voor de inhoud. De gebruikte muziek zorgde ervoor dat de sfeer nog duidelijker voor het voetlicht gebracht werd.
Kortom, dit was een voorstelling die zeker de moeite waard was en die je als echte toneelliefhebber niet mag missen. De voorstelling is op 16 april te zien in theater De Garage.
May Maas
------------------------------------------------------------------------
Gezien: Voorstelling 'Smet' - Theatergroep Toetssteen
De Engelenbak 30 oktober 2010
De voorstelling "Smet" van Toetssteen is een tragikomedie die handelt over een doodgewone straat in de zogenoemde Vinexwijk. De huizen liggen naast elkaar en de buren maken regelmatig een praatje met elkaar.
Alles lijkt koek en ei, maar dan komt er een nieuwe bewoner, Rob. Deze gaat bij Joris en zijn vrouw Lidia inwonen, want die twee kunnen wel een extraatje gebruiken. Iedereen is dol op Rob. Hij heeft veel gereisd, is intelligent en helpt waar nodig.
Een van de buren kent Rob van vroeger en weet dat deze een pedofiel is. Dit brengt natuurlijk hevige schrikreacties teweeg en de bewoners weten nu niet goed wat ze met Rob aanmoeten. De roddels over zijn daden zijn sterk uitvergroot, dus is men bang voor de kinderen. Uiteindelijk blijkt het met die pedofilie wel mee te vallen, maar dan is de toeschouwer al heel wat te weten gekomen over de andere bewoners.
Blijkbaar is in al die jaren de schijn opgehouden. Iedereen blijkt in zijn leven wel iets gedaan te hebben wat niet door de beugel kon. Het rustige leventje is voor altijd verstoord. Aan het eind kun je je echter de vraag stellen of men weer gaat proberen de schijn tegenover elkaar op te houden.
Ik heb me bij deze voorstelling geen minuut verveeld. De lachsalvo's in de zaal waren wellicht te talrijk om nog te kunnen spreken van een tragikomedie, maar er zat aan de andere kant toch ook een duidelijke boodschap achter. De meeste acteurs speelden erg goed. De personages werden enorm uitvergroot, zodat je op zeker moment kon denken dat ze meer op karikaturen leken dan op personen. Dit kwam de inhoud van het stuk echter wel ten goede. Het geheel kwam een beetje cabaretesk over.
Natuurlijk waren er van mijn kant ook punten van kritiek. Het decor was bijv. erg minimalistisch. Het maakte de toeschouwer niet bepaald nieuwsgierig. Verandering van omgeving werd aangeduid met rekwisieten. Overigens waren ook hierbij komische effecten aanwezig. Zo rolde Joris een groen tapijt uit met een stralende lach. Dat tapijt moest dan de grasmat voorstellen. Bovendien is zo'n minimalistisch decor natuurlijk erg functioneel als je met je toneelstuk door het land wil gaan reizen.
Aan de vormgeving wat de mise-en-scène betreft is heel veel aandacht geschonken. Deze was trouwens niet altijd even origineel, maar wel to the point.
Te zien in Theater 'de Garage' op 3 maart 2012.
May Maas
------------------------------------------------------------------------
Gezien: Familie door Toneelgroep Blik
Het werd toch niet gezellig
Op zaterdag 8 mei was ik in theater De Garage in de hoop iets moois op toneelgebied mee te maken. Toneelgroep Blik trad die avond op met een toneelstuk van Maria Goos. Vorig seizoen had ik deze groep ook zien spelen in “Het zouthuis”en ik had genoten. Mijn verwachtingen waren dan ook hooggespannen nu de spelers zich gewaagd hadden aan “Familie” van Maria Goos. Het geheel stond weer onder leiding van Joop Omloo die al meermalen bewezen heeft een goede regisseur te zijn.
Het decor bestond uit de allernoodzakelijkste losse elementen die bij elkaar toch een bepaalde sfeer uitstraalden. We bevonden ons in een chalet hoog in de Zwitserse bergen. Al gauw ontdekte de toeschouwer wat er aan de hand was. De moeder van het gezin bleek terminaal ziek te zijn en vader had de kinderen Nico en Bibi samen met hun partners Sandra en Von uitgenodigd om een soort laatste vakantie te vieren samen met hun ouders. Gezellig werd het echter niet. Niet alleen bleken de twee kinderen niet goed met elkaar te kunnen opschieten, was Von een alcoholist, had Nico een trauma opgelopen in zijn jeugd, maar ook tussen de ouders boterde het niet echt.
De spanning liep tijdens de opvoering voortdurend op, ofschoon er ook heel wat gelachen kon worden om spitsvondige opmerkingen, grappige toenaderingspogingen en een enigszins cynische humor. Het is een toneelstuk dat 70 minuten in beslag neemt vóór de pauze en 65 na de pauze, maar als toeschouwer heb je dat niet in de gaten. Het stuk blijft dusdanig boeien dat de tijd voorbij vliegt. De sfeer was af en toe beklemmend. Onverwachte wendingen hielden de spanning erin en het spel was erg goed. Er was geen enkele speler bij die ongeloofwaardig en gekunsteld op mij overkwam. Toch heb ik hier met amateurs te maken. Het blijft een goede toneelgroep die weer eens duidelijk maakt dat amateurtoneel zo veel meer kan zijn dan alleen maar kluchtig spel.
Ook de mise-en-scène was uitgekiend. Toenaderingspogingen of juist momenten waarop een duidelijke verwijdering tussen de personages te bespeuren was, kon je meteen aflezen aan de mise-en-scène. Subliem om te zien.
Met het lichtspel werd eveneens veel duidelijk gemaakt en de kleine decorwisselingen waren niet storend door een juist gebruik van het licht. Overigens waren de decorelementen zo functioneel dat door kleine wisselingen al heel veel changementen plaats konden vinden. Zo veranderde het chalet in een geloofwaardige taveerne door opeenstapeling van enkele elementen.
Het einde wil ik niet verklappen, want er zijn nog twee opvoeringen van dit stuk (zie: www.toneelgroepblik.org) gepland in september en in oktober, maar dit slot was voor mij in ieder geval verrassend en het raakte mij.
Het was kortom een geslaagde toneelavond en de toneelgroep Blik heeft aan de hoge verwachtingen van deze toeschouwer voldaan. Volgend seizoen zal ik in ieder geval weer bij een van hun uitvoeringen aanwezig zijn.
May Maas
------------------------------------------------------------------------
Uit: Dagblad De Limburger van 18 april 2010
WWW.we?
Wegens overdonderend succes geprolongeerd! Twee werelden: in Welke Wereld Wonen we? Twee vrouwen: twee oude vrouwen, twee oude vrouwtjes. Twee mannen en hun wc pot. Twee honden: een poedel en een Duitse herder. En twee schrijvers: Toon Tellegen en Ko van den Bosch. Van je ras ras ras rijdt de koning door de plas….. en mevrouw Hersenletsel ontmoet mevrouw Lobotomie op een hondenuitlaatveldje. Samen met hen verbazen we ons nergens meer over en dompelen we ons onder in een bad van gelatenheid. Toch lachen we natuurlijk hartelijk om absurde teksten en worden we geraakt door de oude vrouwtjes die zich schamen omdat ze zijn, zoals ze zijn. En als Larry zijn hond uitlaat zegt hij dingen hardop, die wij alleen maar durven denken. Het werkt mevrouw Korrelfotze in ieder geval op de zenuwen. Het? Zeg maar gerust álles! Theater over kwetsbaarheid, hondenpoep, grofheid, liefde, fazant, kutintegratie, schaamte en dood.
Kortom, een lekker pittig avondje toneel!